Bevangen door angst

Universalisme* als  vlucht uit de realiteit

door Victor Hafichuk

overgenomen en vertaald van The path of Truth  

Ik kan eigenlijk geen gedachte verzinnen die net zo angstaanjagend of goddeloos is als de leerstelling dat God bijna iedereen naar een eeuwige vlammenzee verwijst, zonder enige hoop of mogelijkheid van verlossing. Deze leer is in strijd met de Schrift. Hoe ironisch, dat mensen die zeggen wedergeboren te zijn, te geloven en van God te houden, in zo’n leugen kunnen geloven. En dat in het licht van het kruis van Christus, en terwijl ze geloven dat God liefde is.

Het is logisch en ook begrijpelijk dat mensen angst hebben voor een dergelijke mogelijkheid. Maar waarom is het zo dat sommigen zodanig gekweld worden door deze leugen dat ze aan een zenuwinzinking lijden, opgenomen moeten worden in een inrichting, of zelfs tot zelfmoord worden gedreven? Waarom? Deze vraag zou je overigens bij veel zaken kunnen stellen. Waarom zijn sommige mensen doodsbang voor katten, terwijl anderen prijs stellen op hun gezelschap? Vanwaar die fobieën en manies? Laten we de angst voor de eeuwige straf eens nader bekijken.

Sommigen houden zich enkel en alleen bezig met het prediken tegen de leer van de eeuwige straf. Kan het zijn dat God bepaalde mensen gebruikt om een vastomkaderd onderwerp te belichten? Misschien wel, Hij kan dat doen. Of is de werkelijke reden dat de prediker een probleem heeft met de eeuwige straf?

Onlangs hadden we te maken met een man die verklaarde dat de angst voor verdoemenis en eeuwige straf hem tot een zenuwinzinking heeft gebracht, een aandoening die volgens hem meerdere jaren geduurd heeft. Er zijn ook anderen met een vergelijkbaar verhaal. Mij is verteld  dat er verschillende mensen in een inrichting zijn opgenomen vanwege deze leer.

De vraag is: “Waarom?” Ik ben Katholiek opgegroeid, geloofde feitelijk ook  diezelfde leer, maar heb geen zenuwinzinking gehad. Ja, de leugen was ook wel een kwelling voor mij, maar blijkbaar niet in dezelfde mate als voor anderen. Wat is de verklaring?

Degenen die overmand zijn door angst zijn bezweken aan een slachtoffer mentaliteit. Ze zijn niet tot inzicht en erkenning gekomen  dat ze overtreders, of -zoals de Bijbel zegt- zondaars zijn. Ze  verdienen, in Gods ogen, het ergste lot. Ze kunnen niet aanvaarden dat ze schuldig zijn. Daardoor kunnen ze Gods oordeel over hun uiterste verdorvenheid niet accepteren Lees slachtoffers en daders .

Angst voor iets anders dan God is een weigering om schuld te erkennen en het verdiende vonnis te accepteren. Het is een weigering om zichzelf onder ogen te zien en de realiteit te aanvaarden, namelijk de manier waarop God de dingen bedacht en een plaats gegeven heeft.

De man die ik eerder noemde, wees de leer van de eeuwige verdoemenis aan als oorzaak van zijn zenuwinzinking. Uit verzet heeft hij zich gestort  op de prediking van  ”Universele Verzoening*”, omdat hij zijn eigen schuld niet erkent. Hij weigert om in de leer van de eeuwige straf te geloven, niet omdat Hij God kent, maar omdat hij Gods rechtvaardig oordeel over hem verwerpt. “Ik verdien het niet” of “ik wil het niet” is wat hij eigenlijk zegt. Zijn omarming van de “Universele Verzoening” is om zichzelf gerust te stellen. Ik verwacht dat het hem niet gaat lukken om los te komen van, en te ontsnappen aan, de leer van de eeuwige straf. Het is een realiteit, zonder ware verlossing. Zo veel als hij kan verzamelt hij anderen om zich heen, om hem te bevestigen en te steunen in zijn gelijk. Hij vult zijn hoofd zoveel als mogelijk met kennis, maar toch kan hij niet ontsnappen, aan de aangeboren wetenschap van wat hij verdient en zal krijgen als hij zich niet bekeert. Dat geldt voor iedereen.

Acht jaar geleden, in 1997, heeft de Heer mij keihard met mezelf geconfronteerd, met wie en wat ik werkelijk was. Hij  liet me inzien dat ik het ergste verdiend heb,  in het vuur te worden gegooid om voor eeuwig en altijd te branden. Het was niet dat Hij dreigde om zoiets te doen, hij bracht me zover het te begrijpen en toe te geven dat ik het verdiend had. Hij bracht me naar het punt van berusting  in een dergelijk einde. Ik was er klaar voor en heb tegen Hem gezegd dat als het Zijn wil was, ik voor eeuwig naar die plaats of situatie zou gaan. Ik zat zo diep dat ik niet alleen bereid, maar zelfs verlangend was om erheen te gaan, als je dat tenminste kunt geloven.

Ik wist ook dat ik niet in staat zou zijn om het ook maar voor meer dan een seconde te doorstaan, laat staan voor miljoenen en miljarden jaren, dus ik hoopte maar dat ik definitief kon beslissen te worden veroordeeld. Zonder de mogelijkheid van genade. Hoe goed ik ook zou argumenteren , schreeuwen en smeken. Met andere woorden, ik hoopte dat alle bruggen achter me zouden worden verbrand, zodat niets mijn beslissing ongedaan zou kunnen maken. Heroisch? Nee, het is gewoon de manier zoals het was en hoe ik het beleefd heb.

God heeft me ertoe gebracht mijn ergste angst onder ogen te zien en te erkennen. Dat is overwinning, door de genade van God. Degenen die niet geconfronteerd zijn met hun angsten en niet onder ogen hebben gezien dat wat de Soevereine Heerser van alle dingen beslist goed, zelfs volmaakt is, kennen geen overwinning. In plaats daarvan zijn ze verslagen. Een zenuwinzinking over de leer van de eeuwige straf is een uitvloeisel van die nederlaag. De persoon die ons zijn angst voor de straf kenbaar maakte, is iemand die nooit tegenover God heeft erkend een overtreder te zijn, en oordeel te verdienen. Hij beweert dat de leer van de verzoening van alle dingen hem vrij gemaakt heeft,  maar tenzij hij tot overeenstemming komt, niet in zijn intellect,  maar in zijn geweten en geest, kan hij niet vrij zijn. Het is slechts een kwestie van tijd voordat zijn nederlaag en hulpeloosheid weer de kop zullen opsteken. We kunnen onszelf niet eeuwig voor de gek houden. En God al helemaal niet

_{*Universalisme, Universele verzoening, Alverzoening zijn uitwisselbare begrippen.}